John Eppingbroek: ‘Wat je ervoor terugkrijgt, is heel veel voldoening’

Meer dan een optocht

John rolde via zijn buurt het corso in. “Onze vrienden kwamen naast ons wonen en die zaten bij een wagenbouwersgroep. Zo werden we ermee besmet. Eerst help je een beetje mee, en voor je het weet ben je wagenbouwer.” Vrijwilligerswerk was voor hem niet nieuw. Eerder was hij onder meer penningmeester van het Keifestival en Stichting Topvolleybal Lichtenvoorde. Toen hij later werd gevraagd voor het Bloemencorso, kwam dat eigenlijk nog te vroeg. “Ik had naast mijn gezin een drukke baan als financieel directeur. Toch ben ik gebleven. Inmiddels is dit mijn twaalfde jaar als ‘financiële man’ van het corso.”

Achter de schermen

Veel mensen zien vooral de indrukwekkende optocht in september. Volgens John is dat slechts het topje van de ijsberg. “Bij alles komt een euro om de hoek kijken. Verzekeringen, contracten, veiligheid, afspraken met de gemeente, entree-organisatie. Het corso lijkt eigenlijk op een volwaardige onderneming.” Dat verrast nieuwe bestuursleden regelmatig. “Mensen staan versteld van wat er allemaal nodig is om het corso op straat te krijgen. We hebben 11 bestuursleden, allemaal met hun eigen kennis en specialisme. Juist die combinatie maakt het sterk.”

Samen kom je verder

Wat John het mooiste vindt aan zijn vrijwilligerswerk? Daar hoeft hij niet lang over na te denken. “De enorme hoeveelheid kennis die er binnen het bestuur zit. Iedereen heeft zijn eigen kracht. Samen zoeken we naar oplossingen en de beste weg vooruit. Dat geeft mij veel inspiratie en voldoening.” In zijn rol werkt hij bovendien anders dan veel anderen. “Voor veel mensen eindigt het werk na het corso. Voor mij begint dan juist een drukke periode met afwikkelingen en betalingen. Maar eigenlijk haal ik het hele jaar door plezier uit deze functie.” Hij ziet zichzelf daarbij niet als de hoofdrolspeler. “Het gaat niet om mij. Ik ben een schakeltje dat met specifieke kennis helpt om het geheel succesvol te maken.”

De toekomst is veilig

Over de toekomst van het corso maakt John zich minder zorgen dan veel mensen misschien denken.

Tijdens het eerste corso na de coronaperiode keek hij rond bij de wagenbouwersgroepen. “Toen dacht ik: de toekomst van het corso is veiliggesteld.” Volgens hem is de jeugd volop betrokken. Jaarlijks bezoeken honderden schoolkinderen de maquettes bij Den Diek. “Zo worden kinderen al enthousiast gemaakt. Wagenbouwersgroepen nodigen vaak basisschoolklassen uit om te komen kijken. Vaak zie je dat de helft van de leerlingen in het weekend terugkomt om dahlia’s te lijmen.” Ook binnen zijn eigen familie ziet hij die betrokkenheid.

Altijd zoeken naar mogelijkheden

John heeft in de afgelopen jaren veel geleerd. “Je hoeft uitdagingen niet alleen op te lossen. Anderen hebben vaak kennis die je zelf niet hebt. Samen kom je verder.” Die instelling zag hij ook terug tijdens de coronajaren. Toen het corso niet door kon gaan, werd gezocht naar alternatieven. “We organiseerden de dahlia-kunstobjectenroute. Je moet kijken naar wat wél mogelijk is en niet blijven hangen in wat niet lukt.”

Ook tussen de wagenbouwersgroepen ziet hij die mentaliteit. “Komt de ene groep een lasser tekort? Dan helpt een andere groep. Er is veel onderlinge samenwerking en saamhorigheid.”

Een verrijking voor iedereen

Vrijwilligers zijn volgens John onmisbaar voor het corso. “Je kunt dit niet alleen. In de laatste weken voor het corso werken soms 150 tot 200 mensen aan één wagen. Daarnaast zijn er talloze commissies en vrijwilligers achter de schermen.” Zijn advies aan mensen die nog twijfelen om vrijwilligerswerk te gaan doen is eenvoudig: “Meld je ergens. Bij een wagenbouwersgroep, de entree-organisatie of als vrijwilliger langs het parcours. De drempel is laag.” Wat je ervoor terugkrijgt? “Heel veel voldoening. Je bouwt een netwerk op, leert mensen kennen en wordt onderdeel van de gemeenschap. Het is een enorme verrijking.” En misschien wel het belangrijkste, volgens John: “Vergeet niet om samen successen te vieren. Daar draait vrijwilligerswerk uiteindelijk ook om.”